Spartaanse remise brengt Renzo van Rooijen naar de top van het klassement, Nesselaar houdt stand
Jongens, dit was er weer zo eentje hoor… zo’n wedstrijd waar je eerst drie kwartier naar zit te kijken en denkt: “Is dit voetbal of zijn ze de grasmat aan het inspecteren?”
Maar goed, ineens — hoppa — kwam er leven in de brouwerij. Eindstand? 1-1. Zo’n uitslag waar niemand écht tevreden mee is.
NEC had ‘m gewoon moeten afmaken. Kansen zat. Ballen die er normaal in vliegen alsof ze een taxi naar de kruising hebben besteld. Maar nee hoor, net niet, nét te lief. En dan zit je na 93 minuten met een punt waar je eigenlijk drie had moeten hebben.
Klaar. Fluitje. Douchen. Teleurstelling met een handdoek om.
Maar luister — er zijn altijd mannen die profiteren.
Roy Germans? Die lacht in z’n vuistje.
Harry Beijk? Sluwe vos, pakt gewoon drie punten.
En Renzo van Rooijen? Die sluipt ineens naar boven alsof niemand het doorheeft. Die ruikt bloed in dat klassement.
Toch blijft Nesselaar gewoon zitten waar ‘ie zit. Bovenaan. Alsof hij z’n stoel met secondelijm heeft vastgezet.
Kortom: het rommelt daarboven. En Harrie zegt je één ding — dit wordt nog oorlog.
Nu maar eens die nieuwe stand bekijken…
